انجام ارتودنسی برای کودکان دیابتی

دیابت در کودکان دارای دو فرم کلی است :

• دیابت وابسته به انسولین ( دیابت نوع یک یا دیابت جوانان )
• دیابت غیر وابسته به انسولین ( دیابت نوع دو ) .

با اینکه دیابت می تواند در هر سنی رخ بدهد ، دیابت نوع یک که بیمار در آن نیاز به تزریق انسولین دارد، در بیشتر موارد در سنین ده تا دوازده سالگی رخ می دهد . دیابت نوع دوم معمولا در افراد میانسال رخ می دهد .

متخصص ارتودنسی باید به علائم بیماری دیابت آگاه باشد زیرا این بیماری می تواند باعث مشکلاتی در لثه شود ، گر چه همه انواع دیابت به طور مساوی ریسک به حساب نمی آیند .

نکاتی برای انجام ارتودنسی در کودکان مبتلا به دیابت

• در بیمارانی که وضعیت بیماری‌ آنها کنترل نشده است یا سطح کنترل ضعیف است نباید درمان  ارتودنسی صورت گیرد ، زیرا آنها مستعد مشکلات پریودنتال هستند .
• شرایط پریودنتال باید در هر ویزیت مورد بررسی قرار گیرد و بیمار باید وضعیت بهداشت دهانی خوبی داشته باشد و فاقد عوامل محرک موضعی مانند جرم باشد زیرا به دلیل نقص عملکرد نوتروفیل سبب التهاب لثه می گردند .
• بررسی وجود HbAlc یا تماس با پزشک بیمار برای اطلاع از کنترل بیماری .
• فشار بسیار کمی باید روی دندان وارد شود. زنده بودن دندان باید به صورت منظم بررسی شود .
• وقت ویزیت باید برای اول وقت بعد از صبحانه تنظیم شود .
• در رابطه با کاربرد دستگاههای ثابت یا متحرک هیچ برتری و ترجیح درمانی وجود ندارد . مهم است که هنگام کاربرد دستگاههای ثابت، نسبت به حفظ بهداشت دهان در شرایط عالی تأکید شود .

ملاحظات درمانی در کودکان بیمار دیابتی

1. باید از درمان ارتودنسی در بیماران مبتلا به دیابت نوع اول که تحت کنترل در نیامده است ، خودداری کرد زیرا این افراد مساعد ابتلا به بیماری های پریودنتال هستند .
2. حتی در افرادی که دیابتشان تحت کنترل در آمده است ، التهاب لثه بیشتری مشاهده می شود که احتمالا به دلیل اختلال عملکرد نوتروفیل های خون است . در طول درمان متخصص ارتودنسی باید تغییرات وضعیت پریودنتال بیمار را به دقت تحت نظر داشته باشد.
3. معاینه بیمار مبتلا به دیابت باید صبح ها پس از تزریق انسولین بیمار و خوردن صبحانه ای معمولی انجام شود. همچنین باید شرایط درمان از قبیل احتمال التهاب در هنگام استفاده از دستگاه ارتودنسی به خوبی برای بیمار شرح داده شود .