براکت دیمون
براکت دیمون دستگاهی در ارتودنسی است که در سالهای اخیر بسیار شایع شده است.
پیشرفت صنعت و تکنولوژی در سالهای اخیر جای خود را در علوم پزشکی باز کرده است.
ترکیب مهندسی پزشکی با توسعه علم دندانپزشکی باعث شده است که تکنیک های جدیدی برای درمان سریعتر و راحت تر به وجود بیاید.براکت های دیمون را از آن جهت که در دهان ثابت می شوند، می توان نوعی از دستگاه ارتودنسی ثابت به حساب آورد.
تفاوت آنها با ارتودنسی ثابت تنها مکانیسم جدیدی است که امکان حذف حلقه های لاستیکی را می دهد.
بنابراین براکت دیمون علاوه بر تفاوت عملکردی، تفاوت ظاهری محسوسی نیز با براکت ثابت دارد.
براکت دیمون نوعی از براکت است که با سیستم سلف لیگیت کار می کند.
این نوع براکت که از جنس فلز است، همانند براکت های معمولی به کار می رود.
تنها تفاوت آن این است که به جای تنظیم و سفت کردن سیم ها توسط پزشک و در جلسات معاینه، با مکانیسمی لغزشی کار می کند.
سرعت در مان با ارتودنسی دیمون
سیستم دیمون از تیوب محکمی بهره می گیرد که وایرهای ارتودنسی می توانند به خوبی داخل آن حرکت کرده و عمل کنند.
تمامی فعالیت وایرهای اولیه دراین سیستم روی سطح بیرونی تیوب و نه کف آن می باشد که کاملا” برعکس نحوه عملکرد براکت های معمولی است. در براکت های سنتی سیم ارتودنسی روی قاعده براکتها برای کنترل دندانها بسته می شود.
در حالیکه فعالیت روی سطح بیرونی تیوب ها با نیروهای اندک اجازه می دهد ناردیفی دندانها خیلی
سریعتر برطرف شده و همزمان رفع چرخش های دندانی و عمودی کردن دندانهای خوابیده صورت گیرد.
این امر در سیستم دیمون نسبت به براکت های معمولی به لحاظ مکانیکی کارآمدتر است.
