ارتودنسی متحرک
این روش درمانی بیشتر در سنین رشد فکین و رویش دندانها کاربرد دارد و نیاز همکاری مناسب و دقیق بیمار در استفاده صحیح
از پلاک متحرک را طلب می نماید.
همکاری بیمار در این متد به این دلیل مهم می باشد که اجزای پلاک های تهیه شده
در بعضی موارد برای بیمار خوشایند نیست و فرد متقاضی حاضر به همکاری دقیق نیست و لذا با شکست
در درمان می شود.
ارتودنســی لینگوال
در روش لینگوال، اجزا یا دستگاهها پشت دندانها و در مجاورت زبان قرار می گیرد .
اگرچه جنس براکت ها فلز است ولی با توجه به این که در پشت دندانها قرار می گیرد دستگاههای لینگوال دیده نمی شود .
عمده ترین مزیت این دستگاهها ، نا پیدا بودن آنها است .
چسباندن براکت ها از سمت داخل دندانها باعث آزردگی زبان بیمار می شود و مشکلاتی هنگام غذا خوردن
برای بیمار به وجود می آورد .
یکی دیگر از مشکلات درمانهای لینگوال هزینه بسیار زیاد آن است که در مقایسه با دستگاههای رایج فلز بسیار بیشتر است .
درمان با این دستگاهها از نظر دسترسی برای متخصص ارتودنسی نسبت به درمانهای رایج سخت تر است .
با توجه به مطالب عنوان شده معمولاً متخصصین ارتودنسی ، استفاده از روش لینگوال را توصیه نمی کنند .
درمان ارتودنسی بیشتر تصحیح مال اکلوژن یا جفت شدن نامناسب دندانهاست.
این امر می تواند ناشی از موقعیت نادرست دندانها و یا ناهنجاریهای دو فک نسبت به هم باشد یا ممکن است
درجاتی از هر مشکل توأم دندانی فکی در یک فرد باشد.
از اینرو درمان های ارتودنسی بر تصحیح موقعیت دندانها و یا تغییر الگو و جهت رشد دو فک (درمان های ارتوپدیک یا جراحی فک) متمرکز می باشد.
